درباره ایده حصار کشی به دور تئاتر شهر

درباره ایده حصار کشی به دور تئاتر شهر - دروازه تهران - مهدی میرمحمدی

این ساختمان برای شهر است

مهدی میرمحمدی

بار دیگر بحث ایجاد حصار پیرامون مجموعه تئاتر شهر در رسانه‌ها بالا گرفته است. البته که مدافعان این طرح از عبارت «ایجاد حریم امن» استفاده می‌کنند. یکی از خبرگزاری‌ها برای تأثیرگذاری بیشتر بر مخاطبان و احتمالاً مدیران تصمیم‌گیر اقدام به انتشار عکسی کرده است که در آن ردی از خون در محوطه جلوی تئاتر شهر دیده می‌شود و گفته‌اند باقی‌مانده یک نزاع و چاقوکشی است. نتیجه این تحرک خبری و زمینه‌سازی رسانه‌ای به اینجا رسیده که طرحی به میان آید که بر اساس آن قرار است حصاری میله‌ای روی پایه‌های سنگی به ارتفاع حدود یک و نیم متر پیرامون ساختمان تئاتر شهر چیده شود. گویا این طرح به مذاق گروهی از هنرمندان و البته مدیران اداره کل‌ هنر‌های نمایشی خوش نشسته‌ است. مسئله بر باد رفتن فضا‌های هنری که بخشی از حافظه شهر را در خود دارند این روز‌ها به اتفاقی معمول بدل شده است. همین چند روز پیش خبر از تغییر کاربری سینما بلوار به سالن همایش آمد و از همین حالا می‌شود تصور کرد که سینما عصر‌جدید هم سرنوشت بهتری نخواهد داشت. در مورد تئاتر شهر مسئله بر باد رفتن در میان نیست اما محصور شدن این داشته عمومی شهر چند سؤال ایجاد می‌کند. این چنین محصور کردن آدم را یاد فیلم‌های آخر‌الزمانی می‌اندازد که در آن‌ آدم‌ها به بالا دست و پایین دست تقسیم می‌شوند. بالا دستی‌ها برای اینکه امنیت‌شان برقرار باشد دست به ایجاد دیوار و حصار می‌زنند و مأمور می‌گذارند که مبادا کسی از پایین دستی‌ها به میانشان بیاید. در این فیلم‌ها پایین دستی‌ها آدم‌های خطرناکی هستند که زامبی‌وار حمله می‌کنند و بالا دستی‌ها با حصار کشیدن به دفاع از خود برمی‌خیزند. عجیب‌تر اینکه مسئله حصارکشی و دیوارسازی از سوی هنرمندان رشته‌ای مطرح می‌شود که همیشه بر تفاوت‌های خود با دیگر بخش‌های جامعه هنری تأکید کرده‌اند. تئاتری‌ها خود را متفاوت با اهل سینما می‌دانند و در همه این سال‌ها اعتراضشان به این بوده که صحنه‌های تئاتر جای سلبریتی‌های سینمایی نیست چرا که تئاتر فرهنگی متفاوت است. کم از اهالی تئاتر نشنیده‌ایم که هنر‌شان حراج بردار نیست و برای تئاتر نمی‌توان نمایش حراج برگزار کرد و چکش زد. از همین رو صحنه تئاتر جای خوبی برای تاجران و سرمایه‌گذاران نیست و یک چه بهتر هم پسوند نظرشان گذاشته‌اند. عمده هنرمندان تئاتر، صحنه را جای اندیشیدن دانسته‌اند اما حالا گروهی از این هنرمندان در رسانه‌ها مدام از نیاز‌شان به امنیت می‌گویند و هیچ نمی‌گویند یعنی اشکال ندارد که بیرون از حصار‌های تئاتر شهر چه خبر باشد؟ در این سال‌ها بعضی از هنرمندان تئاتر از فضای ناامن پیرامون تئاتر شهر گفته‌اند که برای اعضای گروه‌ها و به خصوص خانم‌‌های هنرمند ایجاد مشکل کرده است. آیا این مشکل با ایجاد حصار حل خواهد شد؟ آیا قرار است این حصار تا در منزل این هنرمندان ادامه پیدا کند تا این‌گونه بعد از خروج از سالن اجرا و تمرین برای هنرمندان امنیت و آسایش خاطر برقرار باشد؟ نگرانی اینجاست ذهنی که این‌گونه فکر می‌کند چه چیزی برای تولید کردن دارد و چه چیزی را به نمایش خواهد گذاشت؟

درباره ایده حصار کشی به دور تئاتر شهر - دروازه تهران - مهدی میرمحمدی

آیا بعد از محصور کردن تئاتر شهر باید برویم به سراغ محصور کردن مجموعه ایرانشهر در ‍‍پارک هنرمندان؟ آیا این که فضایی محصور ایجاد شود تا گروهی هم صنف گرد هم بیایند و فقط تماشاگران آن‌ها اجازه ورود داشته باشند نوعی عافیت‌طلبی نیست؟ آیا هنرمندان تئاتر ایران از امنیت گلخانه‌ای دچار وحشت نمی‌شوند که این روز‌ها آن را در خبرگزاری‌ها با صدای بلند طلب می‌کنند؟ این همه سال محصور کردن تالار وحدت چه سودی برای هنر ایران داشته‌ است. مگر نه اینکه بالاخره تصمیم گرفته شد با برپا کردن پهنه رودکی در مقابل تالار وحدت این فضای شهری را به فضای عمومی تبدیل کنند. چرا که یک فضای هنری تنها با حضور مشتری و خریدار بلیت به یک فضای هنری تبدیل نمی‌شود. یک فضای هنری نیاز به حضور پویای شهروندان دارد. تالار وحدت تهران در حافظه خود اجرای تعدادی از بهترین آثار هنری این سرزمین را دارد اما سال‌هاست که تصویر این سالن با مأموران حراست‌ جلوی درش در ذهن مخاطبان ثبت شده است. در حالی که تصور می‌شد هنرمندان باید خواهان برداشته شدن حصار‌های فلزی و دیوار‌های مجموعه‌‌هایی مثل تالار وحدت و موزه سینما باشند درخواست عجیب محصور کردن یکی از اماکن عمومی شهر این روز‌‌ها تیتر خبرگزاری‌ها شده است.

کاش هنرمندان عزیز و اساتید گران‌قدر به این فکر می‌کردند که زندگی ادامه دارد و شهر از اینجا به بعد صاحب کودکان و نوجوانی‌ خواهد شد که امکان نزدیک شدن به ساختمان تئاتر شهر را به این سادگی نخواهند داشت، مگر اینکه والدین‌شان از خریداران بلیت باشند. هنرمندان عزیز کمی فکر کنید چه کسی به شما اجازه داده در راستای خواسته‌های صنفی چنین بی‌محابا برای آینده بخشی از شهر تصمیم بگیرید. از این‌ها گذشته در همه این سال‌ها تجربه ثابت کرده که امنیت زمانی برقرار می‌شود که یک فضا در اختیار شهروندان باشد. حضور شهروند ایجاد امنیت می‌کند و فضا برای بزهکاری تنگ می‌شود. زمانی در دهه‌های گذشته فضای پیرامون تئاتر شهر پاتوقی برای اهالی تئاتر بود، مشکل از جایی بالا گرفت که از رونق تئاترشهر کاسته شد. جناب مدیر تئاتر امنیت هیچ‌گاه با حصار ایجاد نشده است. اگر امنیت می‌خواهید مردم را به تئاتر شهر دعوت کنید. چگونه‌اش با شما که کارتان مدیریت است.

۱۰ اسفند ۱۳۹۹ – روزنامه چندرسانه‌ای دروازه تهران

از میان خبرها: همه تصمیم‌ها برای تئاتر شهر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *